بارون

		بارون


چهارشنبه 29 آذر ماه سال 1385
حکایت ما
معلم پای تخته داد میزد صورتش از خشم گلگون بود و دستانش به زیر پوششی از گرد پنهان بود ولی آخر کلاسیها لواشک بین خود تقسیم می کردند وآن یکی در گوشه‌ای دیگر «جوانان» را ورق می زد. برای اینکه بیخود های‌و هو می کرد و با آن شور بی‌پایان تساویهای جبری را نشان می‌داد با خطی ناخوانا بروی تخته‌ای کز ظلمتی تاریک غمگین بود تساوی را چنین بنوشت : یک با یک برابر است از میان جمع شاگردان یکی‌برخاست همیشه یک نفر باید بپاخیزد... به آرامی سخن سر داد : تساوی اشتباهی فاحش و محض است نگاه بچه‌ها ناگه به یک سو خیره گشت و معلم مات بر جا ماند و او پرسید : اگر یک فرد انسان ، واحد یک بود آیا یک با یک برابر بود؟ سکوت مدهشی بود و سوالی سخت معلم خشمگین فریاد زد آری برابر بود و او با پوزخندی گفت: اگر یک فرد انسان واحد یک بود آنکه زور و زر به دامن داشت بالا بود و آنکه قلبی پاک و دستی فاقد زر داشت پایین بود؟ اگر یک فرد انسان واحد یک بود آنکه صورت نقره گون ، چون قرص مه می‌داشت بالا بود وآن سیه چرده که می نالید پایین بود؟ اگر یک فرد انسان واحد یک بود این تساوی زیر و رو می شد حال می‌پرسم یک اگر با یک برابر بود نان و مال مفتخواران از کجا آماده می‌گردید؟ یا چه‌کس دیوار چین‌ها را بنا می‌کرد؟ یک اگر با یک برابر بود پس که پشتش زیر بار فقر خم می‌گشت؟ یا که زیر ضربه شلاق له می‌گشت؟ یک اگر با یک برابر بود پس چه‌کس آزادگان را در قفس می‌کرد؟ معلم ناله‌آسا گفت : بچه‌ها در جزوه‌های خویش بنویسید: یک با یک برابر نیست.......
18:47 \| مصیب \| نظرات [0]


چهارشنبه 29 آذر ماه سال 1385
چشمات
صدای آب اومد برگشتم دیدم صورتشو آبی زده نزدیک تر رفتم شناختمش لرزیدم از پشت گردنم تا پشت ساق پام بی حس شد اومد طرفم نمی دونستم چی کار کنم بی اختیار گریه کردم تا حالا اینجوری اینقدر ساده گریه نکرده بودم مثله یه بچه 5 ساله. وقتی بارونه چشمات میگه وقت رفتنه وقت حکومت غمو حضور گریه منه سکوت گریه نگام هنوز به یاد شب عشقت تو قلبو دلم داغه و گرمه مثل تب تو این سکوت بی صدا بازم دلم از تو رمید خسته ودل شکسته ام خالی ام از عشق وامید این گریه همیشگی مونده تو شبهایه من تو این روزهای بی وفا عشق رو تو دادی یاد من این قلب خسته و نگام آخر بی نشونیه یاد نگاه آخرت تا ته خط موندنیه صدایه آخرین من تا تو نیای در نمی یاد تک تک لحظه های من فقط تو رو ازم می خواد
18:13 \| مصیب \| نظرات [0]


چهارشنبه 29 آذر ماه سال 1385
مریم
مریم بهاری من تو سراپا همه نوری ای مریم من شبنم پاک سحرگاهانی همه شوقی،همه شوری ای مریم من بر درخت دل پر غصه من لانه کوچی از مهر بساز و بخوان شعر لطافت ها را پخش کن عطر صداقت ها را بی تو بی تابم من بی تو در حسرت یک لحظه صبوری،مریم من روزگاریست دلم می خواهد با تو باشم شاید از حضور گرمت روحم آرام شود چه کنم با غم دوری،مریم من کاش می شد تو کنارم باشی در زمستان تلخ در غم تنهایی طعم شیرین بهارم باشی ای مریم بهاری من دوست دارم با تو باشم مریمم دوست دارم با تو باشم مریمم با حضورت جان بگیرم مریمم در حصار حسرت دلواپسی ها در تب آشفتگی ها از نگاه گرم تو درمان بگیرم مریمم واژه های گنگ دردم بی تو من معنا ندارم قطره ای ،خاموش و سردم بستری جز دامن دریا ندارم مریمم باز کن آغوش خود را ای که دریای امیدی تیرگی ها را بپوشان شور عشقی نغمه صبح سپیدی مریمم
10:48 \| مصیب \| نظرات [0]


یکشنبه 26 آذر ماه سال 1385
یه شعر از سهراب
ابری نیست بادی نیست می نشینم لب حوض گردش ماهیها روشنی من گل آب پاکی خوشه زیست مادرم ریحان می چیند نان و ریحان و پنیر آسمان بی ابر اطلسی هایی تر رستگاری نزدیک لای گل های حیاط نور در کاسه مس چه نوازش ها می ریزد نردبان از سر دیوار بلند صبح را روی زمین می آرد پشت لبخندی پنهان هر چیز روزنی دارد دیوار زمان که از آن چهره من پیداست چیزهایی هست که نمی دانم می دانم سبزه ای را بکنم خواهد مرد می روم بالا تا اوج من پر از بال و پرم راه می بینم در ظلمت من پر از فانوسم من پر از نورم و شن و پر از دار و درخت پرم از راه از پل از رود از موج پرم از سایه برگی در آب چه درونم تنهاست
21:52 \| مصیب \| نظرات [0]

عناوین آخرین یادداشت ها

خوش آمدید

من یکی از هزاران هستم
شناسنامه کامل من...

آرشیو

بازدیدکنندگان هفته : 9746

by mosayeb20.blogsky.com