زمینی خشک بود م که هر روز در انتظار شب به جای پای خورشید می نگریستم..... تا ماه را ببینم

کویری بی آب بود م که هر سال در انتظار باران به سفیدی های آسمان دست دراز میکردم

تا این که تو آمدی

تو آفتاب و تو مهتابم شدی

تو تابستان و تو بهارم شدی

همه چیز طلایی شد حتی خودم

ولی افسوس .....

که این چرخ کج مدار لحظه ای درنگ نمی شناسد

تو نماندی ورفتی و من را با تنهایم تنها گذاشتی

ولی وقت رفتن چشمانت به من گفت:دوستت دارم ....با من بیا....

و من هر روز به دنبال شب رد پای خورشید را تا گم شدن دنبال میکنم تا ماه گوشه ای از زیباییت را در خاطرم زنده کند

و هر سال فصل ها را می شمارم تا در فصل باران طراوتت را زمزمه کنم

ومی گردم به دنبال رد پای تو در هر چیز

وتنهاییم همیشه پر از تو است

و هنوز طلایی هستم