برای روشناییست که مینویسم

اگر همیشه و همه جا تاریک بود

هرگز نمینوشتم

آخ که الانچه در سرم شلوقه فصل امتحانات .....آدم رو سرویس میکنه امروز که خراب کردم برام دعا کنید تا بقیه رو حداقل پاس کنم

یعنی میشه ما هم تمومش کنیم؟چی میشه اگه بشه

شنیدم که چون قوی زیبا بمیرد‌،

فریبنده زاد و فریبا بمیرد...

شب مرگ تنها نشیند به موجی

رود گوشه ای ، دور... و تنها بمیرد.

در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب ...

که خود در میان غزلها بمیرد .

گروهی  بر آنند که این مرغ شیدا

کجا عاشقی کرد؛... آنجا بمیرد.

شب مرگ از بیم آنجا شتابد

که از مرگ غافل شود تا بمیرد

من این نکته باور نکردم...؛ ندیدم که قویی به صحرا بمیرد.

چو روزی از آغوش دریا بر آمد ، شبی هم در آغوش دریا بمیرد...

شب مرگ از بیم آنجا شتابد که از مرگ غافل شود تا بمیرد

من این نکته باور نکردم ؛ ندیدم که قویی به صحرا بمیرد.

چو روزی از آغوش دریا بر آمد ، شبی هم در آغوش دریا بمیرد...

چو روزی از آغوش دریا بر آمد،

شبی هم در آغوش دریا بمیرد.

زندگی تا چه حد کوچک و آدمی تا چه حد در این دنیا حقیر است...؟

تصور کن اگه حتا تصور کردنش سخته
جهانی که هر انسانی
تو اون خوشبخت خوشبخته
جهانی که تو اون پول و نژاد و قدرت
ارزش نیست
جواب هم صدایی ها،
پلیس ضد شورش نیست
نه بمب هسته ای داره،
نه بمب افکن نه خمپاره
دیگه هیچ بچه ای پاشو،
روی مین جا نمی ذاره

همه آزاد آزادن، همه بیدرد بیدردن
تو روزنامه نمی خونی نهنگا خودکشی کردن
جهانی رو تصور کن بدون نفرت و باروت
بدون ظلم خودکامه بدون وحشت و تابوت
جهانی رو تصورکن پر از لبخند و آزادی
لبالب از گل و بوسه پر از تکرار آبادی

تصور کن اگه حتا تصور کردنش جرمه
اگه با بردن اسمش گلوت پر می شه از سرمه
تصور کن جهانی رو که توش زندان یه افسانه است
تمام جنگای دنیا، شدن مشمول آتش بس
کسی آقای عالم نیست برابر با همند مردم
دیگه سهم هر انسانه تن هر دونه ی گندم
بدون مرز و محدوده، وطن یعنی همه دنیا
تصور کن تو می تونی، بشی تعبیر این رویا

گفتم که رفیقی کن با من که منت از خویشم
گفتا که به نشناسم من خویش ز بیگانه
گفتم زکجایی تو؟ تسخر زد و گفت ای جان
نیمیم ز ترکستان نیمیم ز فرقانه
نیمیم ز آب و گل، نیمیم ز جان و دل
نیمیم لب دریا، نیمیم همه دردانه
من بیدل و دستارم در خانه ی خمارم
یک سینه سخن دارم این شرح زهمیانه
تو وقف خراباتی دخل ات می و خرج ات می
زین وقف به هوشیاران مسپار یکی دانه

کسی که در نگاهم تبسم نکرده است
و دست مرا هیچ کس گم نکرده است
غروب غم انگیز را دوست دارم
که خورشید بر من ترحم نکرده است
و تصویرم از ترس یک سنگ وحشی
در آیینه با من تکلم نکرده است
مگر غیرت آب را خواب برده است
که کس التفاتی به گندم نکرده است
دلم با قناری است، دستم اگر هیچ
به آواز مرغی تیمم نکرده است
پر از برگ زرد است، باغی که دارم
هنوز آسمان رو به مردم نکرده است

واین جهان به لانه ماران مانند است

ماین جهان پر از صدای حرکت پاهای  مردمی است

که همچنان تو را میبوسند

ودر ذهن خود

طناب دار تو را می بافند